Mostrando entradas con la etiqueta Kalandraka. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Kalandraka. Mostrar todas las entradas

martes, 1 de mayo de 2018

Un avó especial

Un avó especial


Yus, Carlos, Un avó especial, Ilustr. María Campos, Pontevedra: Kalandraka Editora,  col. “Migallas”, 2011, [28pp], (ISBN: 978-84-614-7328-1).
Resultado de imagen de un avo especial kalandraka


Breve descrición do formato e contido da obra:


Libro ilustrado de tapas duras inspirado na obra teatral do mesmo nome creada pola compañía Migallas Teatro. A cuberta adiántanos información referente a temática do libro, pois móstranos o título Un avó especial e  presentanos mediante un debuxo ao personaxe principal, un vello sentado nunha cadeira. Na mesma cuberta podemos observar tanto o nome da autora e ilustradora como o nome da colección. A contracuberta ofrécenos unha pequena xustificación da temática do libro. As ilustracións non destacan por ser especialmente coloridas, pero achégannos detalles convenientes para completar o fío da historia. O texto é sinxelo e está estruturado a partir dos códigos do discurso teatral dramático.
Todo xira ao redor dun avó e a súa neta. Este coidaba dela desde pequena, xogaba con ela e cando era preciso tamén lle rifaba. Co paso dos anos o avó padeceu de Alzheimer. A pequena ao principio non comprendía os seus cambios de humor e os seus despistes, ata que os seus pais llo explicaron. Entón a neta decidiu afrontar a nova situación coidando do seu avó, e intentando cada día que os recordos volveran a xurdir. Malia que ás veces lle custaba traballo, non se daba por vencida, pois o seu amor e admiración por el non tiña límites.


Potencialidades:


Este proposta dramática pretende facer comprender aos nenos que as persoas maiores poden padecer enfermidades como o Alzheimer e que, en lugar de estar tristes, o que deben facer e tomar una visión optimista ante a situación, coidando e axudando aos seus maiores a modo de gratitude polo que levan feito por eles. Tamén se aproxima ao tema das relacións dos pequenos cos maiores da familia, vendo que os avós poden ser un gran apoio para eles e transmisores de sabedoría tradicional como os xogos e cantigas populares. Indirectamente failles ver aos nenos e nenas que non poden discriminar a unha persoa maior polo feito de non poder valerse por si mesmo ou padecer algún tipo de enfermidade, senón que deben axudalo e querelo tal e como é.


Etiquetas:


Amor, coidado, enfermidades, emocións, familia, vellez.


Recursos: Obra teatral “Un avó especial”


Autoría: As escolmadoras (Melany Alonso, Carla Cabaleiro, Sofía Bértolo).

Unha pantasma con asma

Unha pantasma con asma


Gil, Carmen, Unha pantasma con asma, ilustr. Sarah Webster, trad. Marisa Núñez, Pontevedra: Kalandraka, 2008, [40 pp.] (ISBN: 978-84-8464-012-7).
                   

                                                Resultado de imagen de unha pantasma con asma

Breve descrición do formato e contido. Álbum ilustrado recomendado para nenos e nenas a partir de cinco anos en diante. Na cuberta aparece a imaxe dunha pantasma un tanto peculiar, xa que leva posto un gorro e unha bufanda, o que chama a atención desde o primeiro momento. Esta imaxe está acompañada de tons fríos, que serven de axuda para captar máis a atención de quen se aproxima a esta historia de pantasmas contada en verso e cargada de humor. O volume con tapa dura ten unhas dimensións de 22 x 22 cm e inclúe ilustracións a dobre páxina, moi vistosas e cun estilo impresionista, que inciden no carácter humorístico do texto. A técnica empregada é a do acrílico e lapis, recreando un ambiente pantasmagórico cunha alternancia coherente de tons cálidos e fríos a medida que avanza a historia. Neste conto o matasáns Godofredo levantouse moi cedo para visitar un paciente algo fóra do corrente: unha pantasma con asma, que nin asusta nin pasma! Despois de examinar exhaustivamente a doente, contra todo prognóstico, deu Godofredo o diagnóstico, terá esta fantasmal pantasma un problema de asma?


Potencialidades educativas. Esta proposta literaria resulta amena e de fácil lectura grazas ao seu ton humorístico e aos versos rimados, é ideal para levar á aula o amor e os bos sentimentos fronte á soidade e o mal humor. Permite abordar temas como a discriminación e os sentimentos que esta pode provocar, e abordar valores relacionados coa empatía, solidariedade, amizade, diversidade etc.



Recursos de interese.
Contacontos realizado por nenos e nenas de educación primaria:


Representación teatral feita polos nenos e nenas do CRA de Meis:

Etiquetas. Discriminación, empatía, amizade, solidariedade.
Autoría: As escolmadoras (Melany Alonso, Carla Cabaleiro, Sofía Bértolo)

lunes, 30 de abril de 2018

Unha feliz catástrofe

Turin, Adela, Unha feliz catástrofe, ilust. Nella Bosnia, trad. G. Tolentino, Pontevedra: Kalandraka, 2014, [40 pp.], (ISBN:978-84-8464-888-8).

Breve descrición do formato e contido. Álbum ilustrado de tapa dura cunhas medidas de 21,5x27 cm. Na cuberta destaca a ilustración de catro ratos navegando sobre unha mesa coas patas para riba, como se dunha barca se tratase. Nesta imaxe xa se poden detectar cuestións de xénero de interese -as mulleres son as líderes da situación-, e, no que respecta ás cores das vestimentas, estas non se corresponden cos estereotipos tradicionais, debido a que podemos ver o que semella un rato cun peto cor rosa. A contracuberta, na que continúa a imaxe presentada previamente, si atende aos estereotipos de xénero, entre os que destaca a muller coidadora. Ademais as cores cálidas visten as personaxes femininas, namentres que as frías fan o propio cos masculinos. Nesta contracuberta tamén se presenta a sinopse da historia. O máis interesante desta proposta é que a ilustración lle avanza ao lectorado o acontecemento que mudará o desenvolvemento da historia. Do mesmo xeito as gardas, de fondo marrón degradado, retratan oito ratos en fila vestidos con roupa de cores; semella que están a facer unha presentación oficial dos que serán os protagonistas. As páxinas interiores artéllanse con ilustracións grandes, a dobre páxina, detalladas e moi descritivas, de cores vivas e rechamantes, sobre todo nas da roupa dos personaxes ou de elementos secundarios. É interesante destacar que nunha primeira ollada os personaxes son asexuados (polo menos, fisicamente); o único que establece o sexo é a vestimenta e as actividades que desenvolven ou posturas nas que aparecen, que responden aos estereotipos de xénero. Na historia nárrase o día a día dunha familia na que a organización é puramente patriarcal: a muller coida dos nenos (espazo privado) e o home traballa fóra da casa (espazo público). Un día sucede unha catástrofe que vai facer que este estilo de vida mude por completo. O texto, escrito cunha tipografía limpa e sinxela de ler, caracterízase por ser sumamente descritivo, grazas ao cal nos decatamos perfectamente dos estereotipos propios dun sistema patriarcal e como estes se reproducen na nosa vida cotiá. No que respecta ao narrador, que é heterodiexético, este non forma parte dos feitos e, polo tanto, relátaos en terceira persoa gramatical.

Potencialidades educativas. Este conto reflexiona sobre a desigualdade no reparto das tarefas domésticas e a revisión dos estereotipos de xénero, polo que se pode usar como ferramenta para concienciar o alumnado da importancia da igualdade, o respecto e a colaboración. Ademais permite traballar a resolución de conflitos de xeito creativo e a adaptación dos comportamentos ás novas situacións.

Recursos de interese.
Proposta de tarefa:

Vídeo sobre o conto (castelán):

Etiquetas. Xénero, tarefas do fogar, roles, estereotipos, patriarcado, animais, igualdade.


Autoría. Rosalía (Mar Barros Couto, Sara Garrido Fernández, Sara González Guede e Haizea Lemos Alonso).

domingo, 29 de abril de 2018

Milu

Rivas, Manuel, Milu, ilustr. Aitana Carrasco, traducido por : Xosé Ballesteros, Pontevedra: Editorial: Kalandraka, col.”Maremar”, 2008, idioma galego, 48pp. (ISBN: 078-84-8464-735-5).

Breve descrición do formato e do contido da obra. Este álbum literario narra a historia dunha nena que se atopa nunha situación de desvantaxe social, porque a súa familia ten problemas de alcoholismo e depresión e non se poden facer cargo dela.  Mostra a soidade que sente Milu e a incomprensión da súa situación familiar, a cal a leva a silenciar esta realidade vivida ata que entra en xogo a escola e os servizos sociais para buscar un lugar onde a cativa este ben atendida, onde a rapaza acaba nun centro de acollida. 
Somérxenos no seu mundo imaxinario onde o seu refuxio e apego lle manteñen a esperanza dun cambio na súa vida, mediante a amizade que establece cunha televisión, que mais semella unha man a unha amiga a cal lle axuda a evadirse da súa situación diaria, e suple o amor e cariño que nese momento da súa vida está perdido. A nena tamén nos narra as súas experiencias vividas no centro de acollida ata que a súa familia se recupera e pode volver a facerse cargo da cativa.
Esta obra de discurso lineal preséntase a través dun discurso textual sinxelo, composta pola introdución narrada en terceira persoa, que nos axuda a mergullarnos na historia, o nó onde xorde o conflito do personaxe, e o desenlace onde se resolve o problema plantexado. Este relato  tamén contén algunhas metáforas e algún verso. Ademais mestura a realidade coa ficción, mediante elementos imaxinativos dun mundo no que a cativa se somerxe. Por unha banda, a narración preséntase en terceira persoa e inclúe diálogos dos personaxes en primeira persoa. Existe un narrador heterodiexético que nos introduce na historia, narra o conflito e o pecha. A voz da protagonista expresa os seus e sentimentos, preocupacións e requirimentos. Mentres que a voz dos outros personaxes expresan os seus comportamentos erráticos, as preocupacións e reflicten as situacións difíciles que están a pasar. Por outra banda, o texto está estruturado con frases curtas, pero parágrafos longos que ocupan  case todo espazo das follas as cales non conteñen ilustracións, sempre segue esta mesma estrutura. A letra é de imprenta, en minúscula e conta cun tamaño medio.
Trátase dun libro ilustrado de tapas duras encadernado en cartoné, de forma cadrada. Da ilustradora de “El viaje del bisabuelo” y “Los posos del café”. Este libro foi finalista do 3rd CJ Picture Book Awards 2010. Os debuxos son grandes e polo xeral ocupan toda a folla. As ilustracións son coloristas e mesturan estampados, gravados antigos e texturas, creando ambientes realistas con elementos oníricos. As imaxes son complementarias e acordes ao que se narra. As ilustracións son moi coidadas e conteñen moitos detalles con aspectos que suman e enriquecen a historia que se narra,  amplían información, e mostran a crueza das situacións vividas, os momentos de ensoñación, refuxio, preocupacións, medos e as situacións que vai lle van acontecendo as personaxes da historia. 

Potencialidades educativas. Esta historia serve para tratar o tema da familia en concreto un caso de dificultade social, cun contexto familiar adverso, polo que axuda a abordar esta problemática tanto coa familia coma co alumnado. Podemos tratar a soidade que senten as crianzas nas situacións difíciles e as emocións e sentimentos que lles xeran e que non saben expresar e visibilizar cara os demais. Neste conto faise visible como os problemas dos adultos lle afectan directamente aos cativos e cativas, nos que sempre se ven prexudicados. Tamén podemos traballar as emocións e sentimentos que  causan as situacións que as crianzas non comprenden e que lles son difíciles de afrontar. Este libro e ideal para abordar o tema dos centros de acollida, e comentar o que son, e porque moitos nenos e nenas teñen que irse a vivir alí. Non nos podemos esquecer de ver o lado positivo desta historia que é a importancia da imaxinación e creatividade para sobreelevar e evadirse dos problemas que nos rodean, e a esperanza e superación dos mesmos.Tamén plasma as súas ilusións e a súa idea da felicidade.Temos que destacar que ante unha situación de dificultade deben comunicalo a un adulto para que lle brinde a súa axuda, aínda que teña medo o descoñecido e do que poda pasar nun futuro un tanto incerto.

Grupo conflitos persoais. (Nuria Castiñeira Rodríguez, Sandra Dapena Hortas, Sheila Domínguez Da costa,  Carmen Eiras Conde, Sara Fernández Luna e Silvia Fraguas Juncal ).

Non é fácil pequeno esquio

Ramon, Elisa, Non é facil pequeno esquio, ilustr. Rosa Osuna, traduc. Marisa Núñez, Portugal, Editorial Kalandraka, col. Demademora, 2003, 40pp. (ISBN: 978-84-8464-183-4).

Breve descrición do formato e do contido da obra. Este álbum literario versa sobre o tema da morte dun familiar, neste caso a nai.  É un triste e fermoso conto que narra a desaparición dunha nai e a repercusión que ten nos máis pequenos. Trátase dunha historia chea de tenrura e delicadeza, que abre as portas a un tema profundo e de tratamento necesario, dando suxestións abertas e  tranquilizadoras sobre a continuidade da vida.  Nárrase a  historia dun pequeno esquío que no momento de cear, bota en falla a súa nai na mesa e non é capaz de cear debido a tristeza que lle embarga. O seu pai intenta explicarlle a ausencia da súa nai, aínda que el prefire o cobizo do seu amigo o moucho. O pequeno visualiza como  todos os seus amigos xogan co seu pai e a súa nai, polo que pónse aínda máis triste porque vota de menos intensamente a súa nai, pero isto deixa de suceder cando descobre no ceo unha bela estrela , polo que sabe que é a súa nai e desde alí daralle o calor e o amor que necesita para  súa vida.
Esta historia de estrutura lineal cun plantexamento, nó e desenlace, preséntase a través dun texto sinxelo con frases curtas, e tamén un texto acumulativo e repetitivo. A letra é impresa, en minúscula nun tamaño medio. Nel existe unha voz narrativa en terceira persoa de carácter contextualizador e con frases textuais que din os personaxes por boca dun narrador heterodiexético que nos introduce na historia, narra o conflito e o pecha. Trátase dun álbum ilustrado editado nun formato cadrado con tapas duras e de tamaño mediano. Na portada aparece o  protagonista,  nome da autora, e o titulo co cal xa nos podemos ir facendo unha idea da temática do conto. Non todas as páxinas conteñen texto, senón que vai intercalándose con ilustracións complementarias. 
As ilustracións son complementarias e enriquecen a historia, ademais acompañan o texto sendo acordes a narración. Son coloristas e mesturan estampados, grabados e texturas, aportando un gran enriquecemento  a historia.

Potencialidades educativas. Este conto crea unha bela metáfora acerca da presenza espiritual dun familiar desaparecido e que nos acompaña a través de obxectos case imperceptibles. Unha gran obra que pode ser moi útil para traballar o tema da morte na aula, e que pode, como ao final da obra se mostra, demostrar o que a literatura pode facer para  reconfortar o noso estado de ánimo. Ademais, ofrécenos un amplo abano de valores que se deben traballar na aula, como son a soidade, a incomprensión, a recuperación do equilibrio emocional, o pranto desconsolado, o enfado e a ira, os cales podemos paliar a través do amor e das lembranzas.
A través do conto, dá a impresión de que o proceso de superación da morte dun ser querido é algo que pode ser aprendido aínda que non sexa fácil, como se avisa desde o título. O pai, de feito, aprendeuno cando perdeu aos seus pais. Por iso cando se produce a morte da súa parella non sente nada. Na obra non aparecen reflectidos nin a súa reacción nin os seus sentimentos. Por iso é unha obra onde todo se entende, coma nun manual. Non hai lugar para a suxestión, non hai lugar para unha lectura aberta, non hai lugar para obter máis dunha interpretación, nin para as dúbidas. É, pois, máis científica que literaria, hai fases psicolóxicas e falta tensión narrativa, emoción, identificación e catarse. A morte considérase o desenlace natural da vida e tamén como o destino común que nos iguala ao resto dos seres vivos. 
En conclusión tanto polo contido como pola ilustración estamos ante un libro infantil serio, enfocado a consolar ao neno e axudarlle a integrar a terrible experiencia dunha forma doce e respectuosa, entendendo o necesario proceso de desesperarse, enfadarse e finalmente asumilo.

Recursos de interese.
Vídeo conto en español:

Grupo conflitos persoais. (Nuria Castiñeira Rodríguez, Sandra Dapena Hortas, Sheila Domínguez Da costa,  Carmen Eiras Conde, Sara Fernández Luna e Silvia Fraguas Juncal ).

Un pesadelo no meu armario

Mayer, Mercer, Un pesadelo no meu armario, trad. Xosé Manuel González, Pontevedra: Editorial Kalandraka, col. ‘’Tras os montes’’, 2004, 36 pp. (ISBN: 978-84-8464-101-8).

Breve descrición do formato e contido. O presente álbum ilustrado, relátanos en primeira persoa, como un neno consegue facer fronte aos medos que tanto lle agardan cada noite no seu cuarto.
Quen non tivo medo algunha noite? Ás veces, os pesadelos agóchanse nos armarios e asústannos dende alí. Pois disto vai esta historia, trata sobre o medo que sofren os nenos e nenas ao caer a noite, con todos eses monstros, pesadelos, preocupacións que neste caso padece o noso pequeno protagonista. Este neno, tódalas noites antes de deitarse, cheíño de medo pechaba a porta do seu armario, xa que sabía que alí residíao seu pesadelo. Noite tras noite metido na cama, o medo apoderábase del e case nin se atrevía a botar unha ollada cara aquela porta. Un bo día, armouse de valor e decidiu facer fronte ao seu pesadelo e liberarse del para sempre. Cando chegou a hora, prendeu a luz do cuarto e atopouno aos pés da cama, sacou a súa escopeta de xoguete e berroulle que liscara de alí, que o deixara en paz. De súpeto, o pesadelo , do tremendo susto que levou, botouse a chorar e, choraba tanto, que o neno avisouno de que calase, que ía espertar os seus pais, pero coma este non paraba de chorar, colleuno pola man e meteuno na súa cama. E alí quedaron os dous durmidiños, o pesadelo e o rapaz, que logo se deu conta que non era para tanto e que agora, o pesadelo, xa non daba medo.
Esta historia plasmada en formato rectangular, con portada e contraportada ríxidas de tacto suave, mostra unha estrutura lineal presentada a través dunha linguaxe sinxela, realista e con un ton de humor. A voz narrativa móstrase en primeira persoa do singular a través do noso protagonista. Preséntase un texto mínimo con frases curtas e simples, moi sinxelo, xa que todo o peso narrativo atópase nas ilustracións, moi realistas figurativas e complementarias cargadas cun toque de humor. As ilustracións resultan moi significativas xa que represéntanse cunhas cores, ao inicio, de tonalidades frías, simbolizando o medo que se apodera do neno e de todo o seu cuarto, e a medida que se desenvolve a historia, aparecen os tons máis cálidos como o laranxa, que expresan a tranquilidade do medo vencido e polo tanto o cuarto, territorio do neno. Outra información relevante que nos aportan as ilustración son as expresión faciais tanto do monstro coma do neno, as miradas, os xestos. As ilustracións tamén resaltan por conter trazos característicos do famoso pintor Van Gogh que resultan totalmente acordes coa narración. En resumo, as cores, a disposición das esceas, a sencillez do texto, e a xestualidade dos protagonistas son indicadores que nos atopamos ante un álbum ilustrado de calidade.

Potencialidades educativas. Este álbum ofrécenos una lectura dos medos infantís que hoxe en día presentan os máis cativos. Mediante a súa lectura propíciase una relaxación cara este tema que pode axudar a superar o medo. Ensínase a que hai que ser valente para superar os medos, xa que deben enfrontarse a eles e evitar  o medo a non querer coñecer. Tamén reflexa valores como o respeto e o sentirse querido e acompañado.

Recursos de interese.
Blog con actividades: 

Grupo conflitos persoais (Nuria Castiñeira Rodríguez, Sandra Dapena Hortas, Sheila Domínguez da Costa, Carmen Eiras Conde, Sara Fernández Luna e Silvia Fraguas Juncal).

martes, 24 de abril de 2018

Rosa Caramelo

Turín, Adela.  Rosa Caramelo, ilust. Nella Bosnia, trad:  G. Tolentino, Editorial Kalandraka, 2012, Idioma Galego, [40 pp], ( ISBN 978-84-8464-799-7)

Breve descrición do formato e do contido da obra. Este álbum literario versa sobre a coeducación e a igualdade sendo un chamamento a liberdade do individuo. Nel recollese a historia de Margarita e outras elefantas que viven illadas nun xardín cheo de anémonas e peonias, as cales, sabían mal.  A pesar do seu desagradable sabor, tiñan a obriga de comelas para ter unha pel de cor rosa caramelo. Unha característica física que se vía reforzada cuns zapatos e lazos do mesmo ton. As elefantas obedecían aos seus proxenitores cumprindo as  expectativas destes. Pero a nosa protagonista por moitas anémonas e peonias que comerá non daba adquirido a cor, sufrindo constantemente os reproches dos seus pais. Esta situación provoca en Margarida unha forte tristura, que remata cando os seus pais desisten da idea de que  sexa coma as demais.
Este conto de estrutura tradicional preséntase a través dun texto sinxelo e fácil de comprender, no que unha voz narrativa en terceira persoa  de carácter contextualizador se  entrecruza coas intervencións do pai da nosa protagonista. A obra está editada nun formato rectangular de tamaño mediano podendo ser fácilmente manipulable. 
Na cuberta da obra atopamos unha grande ilustración sobre un fondo branco e como elemento principal un elefante de cor rosa que destaca sobre os demais elegantes grises. Na súa parte central superior amosásenos o titulo da obra de carácter simbólico, xa que non reflexa o contido da historia, ademais dos nomes da autora e a ilustradora.
As ilustracións rexistradas no interior da obra teñen unha gran carga visual, con debuxos grandes representados dende distintos planos. As imaxes de coidadas cores chamativas buscan captar a atención do alumnado, (sendo as máis predominantes o rosa e o gris) ofrecendo detalles e aspectos que enriquecen a historia, polo tanto, o texto e as ilustración chegan a converxen nun so.

Potencialidades educativas. Rosa Caramelo é unha crítica a sociedade que predestina o futuro dos individuos e os clasifica en función do xénero. A través da historia pódese traballar a igualdades, autoestima, loita contra os estereotipos sexistas é a discriminación.  Na obra apreciase a incomprensión por parte do pai (reflexo da sociedade), o cal obriga a Margarida a  comer moitas peonias e anémonas para que acade a cor, é poda ser fermosa. Tanto ela como o resto de elefantas deben estar nun xardín valado aloxadas do resto e vestir cores rosas para propiciar a muda de cor. 
Esta historia é un chamamento a liberdade, coa cal contribúese ao cambio de mentalidades e a construción dun mundo mellor. Pódese observar o cambio de emoción de Margarida durante a lectura: o paso da tristeza debido ao opresión do seu pai, a alegría cando xa por fin é libre e pode ser ela mesma. Isto facilita ao lector a poñerse na súa pel e xere empatía provocando que se muden pensamentos e comportamentos sexistas. Con esta obra o docente estará contribuíndo a formar ao alumnado en igualdade.

Recursos de interese.
Guía de lectura:

Vídeo contacontos

Grupo conflitos persoais. (Nuria Castiñeira Rodriguez, Sandra Dapena Hortas, Sheila Domínguez Da costa,  Carmen Eiras Conde, Sara Fernández Luna e Silvia Fraguas Juncal )

Mamá


Ruiz Johnson, Mariana, Mamá, trad. Manuela Rodríguez, Pontevedra: Kalandraka, 2014, [32 pp.], (ISBN:978-84-8464-828-4).

Breve descrición do formato e contido. Este fermoso álbum transmite de forma literaria o que significa ser mamá. Coa tenrura dun texto poético fainos lembrar as nosas nais con todas e cada unha das calidades que estas posúen. A través do conto dan a vida, cóidannos e protéxennos de forma innata, por iso nunha das ilustracións aparece unida ao universo e á natureza. O álbum está composto por unhas ilustracións en tons moi intensos e coloridos, predominando en case todas as páxinas a presenza de cores alaranxadas, amarelas e vermellas, que destacan xa nas tapas duras do libro. A figura da nai resáltase nas láminas ao amosar diversos animais acompañados sempre das súas crías, reforzando así a relación nai-fillo que quere resaltar a autora. A lectura desta obra propicia a aparición de sentimentos cálidos e doces cara á figura das mamás, tanto nos máis cativos coma nas persoas maiores. Esta creación foi a gañadora do VI Premio Internacional Compostela para álbums ilustrados.

Potencialidades educativas. Esta obra ten unha gran compoñente sentimental que pode ser moi útil para traballar as emocións na aula co noso alumnado de educación infantil, abordando o tema do amor que sente unha nai polos fillos e viceversa.

Recursos de interese.

Etiquetas. Familia, mamá, álbum ilustrado.

Autoría. Estibel (Estefanía López Tanoira, Tiffany Pintos Nieto e Belén Sanmartín Malheiro).

A avoa adormecida


Parmeggiani, R., A avoa adormecida, ilustr. João Vaz de Carvalho, trad. Xosé Ballesteros, Pontevedra: Kalandraka, col. “MareMar”, 2015, [32 pp.], (ISBN: 978-84-8464-914-4).

Breve descrición do formato e contido. Esta narración reflicte a cálida relación entre un cativo e a súa avoa, a cal está enferma debido á súa avanzada idade. Durante o relato, o cativo recorda os momentos lúcidos vividos coa avoa. Nas últimas páxinas represéntase o falecemento da enferma dunha forma metafórica. Malia que na historia non se expresa, evidénciase que a doente sofre alzheimer ou demencia, dado que antes de que quedase encamada, “adormecida”, esquecíase dos recordos e facía cousas estrañas. Estamos ante un álbum de tapa dura, composto por ilustracións en tons brancos, azuis, grises e marróns que semellan a vellez e os hospitais.

Potencialidades educativas. Serve esta proposta textual e icónica para abordar as enfermidades dexenerativas e os seus síntomas, como é o caso do alzheimer ou a demencia. Ademais de tratar o tema do falecemento dun familiar, concretamente dos avós do noso alumnado, permítenos reforzar a relación avós-netos.

Etiquetas. Familia, morte, alzheimer, avós.

Autoría. Estibel (Estefanía López Tanoira, Tiffany Pintos Nieto e Belén Sanmartín Malheiro).

A viaxe de Mamá


Ruiz Johnson, Mariana, A viaxe de mamá, trad. Manuela Rodríguez, Pontevedra: Kalandraka, col. “Demademora”, 2016, [32 pp.], (ISBN:978-84-8464-992-2).

Breve descrición do formato e contido. Neste álbum de tapa dura nárrase a historia dun elefante que lamenta a marcha da súa nai por unha viaxe laboral. No transcurso do día a día, o cativo fai unha morea de cousas diferentes e divertidas co seu pai, pero malia isto, nota a ausencia da súa nai. Os personaxes son animais humanizados en escenarios da vida cotiá como a casa ou o aeroporto. As ilustracións da obra reflicten os sentimentos que ten o protagonista ante a ausencia da nai como son a inseguridade e a morriña a través de cores frías; estas contrastan cos momentos divertidos que se caracterizan por unhas ilustracións máis cálidas, empregando en todas as páxinas sempre unha paleta de cores verdosas. O texto mestúrase nas imaxes con frases curtas de fácil comprensión.

Potencialidades educativas. Con este relato podemos abordar temas como a responsabilidade da figura do pai no fogar, a igualdade ou a coeducación. Así mesmo serve para traballar con aquel alumnado que ten constantes ausencias dalgún dos proxenitores na casa por motivos laborais. E, finalmente, poderemos centrarnos tamén nos medios de transporte.

Etiquetas. Familia, ausencia, álbum ilustrado.

Autoría. Estibel (Estefanía López Tanoira, Tiffany Pintos Nieto e Belén Sanmartín Malheiro).

martes, 17 de abril de 2018

Rosa Caramelo



Turín, Adela (2012) Rosa Caramelo. Ilust. Nella Bosnia, Pontevedra: Kalandraka.[ 40 pp.] (978-84-8464-799-7).
Breve descripción del formato y contenido de la obra. Álbum ilustrado con formato rectangular ( 21’5 x 27). Formato de tapa dura, donde en la portada aparecen dos tipos de elefantes, los grises que son machos y los rosas son hembras, tratando como tema principal la desigualdad de género. Contiene 40 páginas con buena calidad de papel. Es un cuento muy visual, con dibujos grandes y bonitos, simulan estar pintados en acuarelas, los tonos son pastel, aunque los colores elegidos para los otros animales son más vivos. Son ilustraciones especialmente detallistas. Margarita, una elefanta, es la protagonista de esta historia. Ella debería volverse de color rosa caramelo como el resto de elefantas, comiendo anémonas y peonías, pero no le gusta ese color. Margarita prefiere ser gris, libre, corretear por la sabana, comer hierba verde, divertirse en el barro y dormir la siesta bajo los árboles como todos los elefantes macho. Mediante esta historia puede observarse lo feliz que se puede ser haciendo lo que uno realmente quiere, y no lo que la sociedad impone.

Potencialidades educativas. Es un cuento con el que se pueden trabajar los valores de manera entretenida. Permite trabajar un tema controvertido y especialmente habitual, como es la igualdad en todos los ámbitos de la vida diaria. Esta autora italiana trata el significado de la identidad sexual y las diversas desventajas que pueden darse por este motivo, reivindicando los derechos de las mujeres a través de la literatura infantil. Puede ayudar en el aula a tratar temas como la elección de juguetes o de ropa de vestir. Tratando las burlas a otras niñas o niños por la elección de juguetes para divertirse. Explicando que no hay juguetes para niña, ni juguetes para niños, sino que hay juguetes para quién quiera divertirse.Margarita, la protagonista de este libro nos va a ayudar a trabajar estos temas, así como la propia autoestima.


Recursos.
Vídeocuento en YouTube: https://youtu.be/NO3pwZMcV10
Videocuento en YouTube: https://youtu.be/O-ORfUQNZ7g


Autoría. (Paula López Núñez, Inés Montes Carbajales, Raquel Otero Táboas, Nerea Pérez Lago, Ariana Pérez Rodríguez)
Etiquetas. Rosa Caramelo, Adela Turín, Nella Bosnia, Kalandraka, autoestima

lunes, 16 de abril de 2018

Rosa Caramelo


Turin, Adela, Rosa Caramelo, ilust. Nella Bosnia, trad. G. Tolentino, Pontevedra: Kalandraka, 2012, [34 pp] (ISBN: 978-84-8464-798-0)


Breve descrición do formato e contido: Rosa caramelo é un álbum ilustrado de tapa dura traducido do título orixinal en italiano “Rosaconfetto”, por G. Tolentino. Pertence á colección “Dalla parte delle bambine” que comezou a publicar Adela Turin en Italia hai máis de trinta anos e que Esther Tusquets editou en España como “A favor de las niñas”, converténdose nunha referencia para a coeducación e a igualdade. 

As ilustracións das tapas externas, o contraste entre a cor gris e a rosada e o propio título evidencian os puntos centrais arredor dos cales vai xirar esta obra. No interior, os debuxos conviven en todas as páxinas xunto co texto, que se sitúa nas áreas máis diáfanas para facilitar a súa lectura. O texto está escrito en forma de fábula e mostra, o igual que sucede en Arturo y Clementina, Una feliz catástrofe, e La historia de los bonobos con gafas, a importancia da igualdade, poñendo en valor o rol feminino e erradicando os estereotipos sexistas e a discriminación. 

Adela Turín remite nesta obra a unha manda de elefantes para falar dos criterios cos que se marca as nenas, dos comportamentos que se espera delas e as diferenzas que existen neste sentido respecto aos nenos. Utilizando imaxes estereotipadas, a autora denuncia un comportamento sexista na educación dos máis pequenos, que repercutirá negativamente nas nenas. No país dos elefantes existía unha clara desigualdade, as elefantas vivían illadas no seu pequeno xardín de anémonas e peonias, alimento que lle axudaba a conseguir o seu aspecto físico caracterizado por unha pel lisa e rosada e uns ollos brillantes, mentres que os elefantes xogaban na gran sabana e comían herba verde. Co paso do tempo todas as elefantas cumpren as expectativas dos seus pais e das súas nais excepto Margarita, que sofre os reproches dos seus proxenitores ata que desisten de querer que sexa como as demais. Neste momento ela toma a decisión de saír do valado e xogar a ser unha elefanta libre, mostrándolle ao resto que existe unha forma de vivir sen discriminacións nin barreiras, e rompendo cos roles sexistas marcados dende antes de nacer.

Potencialidades educativas: A través desta obra podemos traballar a igualdade de xénero, erradicando os estereotipos sexistas e a discriminación. Ademais, permítenos desenvolver un pensamento crítico acerca dos roles que ocupamos cada persoa na sociedade, e poñer en valor o rol feminino.

Recursos de interese:


Obra de teatro das familias do alumnado de 5 anos do CEIP Cristo de las Misericordias: 


Adaptación teatral realizada polo alumnado de 5 anos do CEIP Maximiliano Gil Melián 


Autoras: SQRUPS (Ángela López Ferradás, Miriam Rodríguez Martínez, Valeria Vázquez Martiñán, Laura Veiga Darriba).

domingo, 15 de abril de 2018

Grisela

De Vries, Anke (2001), Grisela. Ilust. Willemien Min, Pontevedra: Kalandraka [32 pp.] (978-84-8464-29-0).

Breve descripción del formato y contenido de la obra. Álbum ilustrado de formato cuadrado (22 x 22 cm), medidas habituales en los álbumes ilustrados de esta editorial. Formato de tapa dura, en la cubierta aparece Grisela, la ratona protagonista de este cuento. Cuenta con 32 páginas con buena calidad de papel, en las que la ratona Grisela es protagonista de cada una de sus ilustraciones, que ocupan casi la totalidad de la hoja. Cada dos hoja Grisela se va encontrando con diferentes animales, apareciendo estos habitualmente en la parte superior derecha. Los colores empleados en las ilustraciones, acaparan toda la atención  y son acordes a las emociones de la protagonista, en ocasiones alegres y en otras son tristes, según lo que el escritor quiere transmitir al lector. Es un libro recomendado para personas de 0 a 5 años con un texto muy sencillo, breve y bien hilado. Publicado en castellano, catalán, gallego y portugués.

Potencialidades educativas. Este cuento infantil ilustra una fábul moderna sobre la búsqueda de la identidad personal, la autoayuda y una clara reflexión sobre la autoestima. Explica, bajo el personaje de una ratona, la importancia de no cambiar la manera de ser, para gustar a los demás o para que nos quieran más. Es necesario aprender a valorarnos y aceptarnos tal y como somos, con nuestros defectos y nuestras virtudes. Trabaja diversos estados anímicos, debido a las opiniones ajenas. Reivindica la búsqueda de la verdadera felicidad siendo uno mismo y rodeandonos de personas que nos quieran como somos. Con este libro podemos abordar el problema de las burlas dirigidas a los demás y las consecuencias que pueden provocar en las personas, observando el inadecuado comportamiento de los animales con los que Grisela se encuentra, y favoreciendo así la autoreflexión del lector.

Recursos.
Vídeo de Youtube:
Reseñas:
Lectura online:


Autoría. (Paula López Núñez, Inés Montes Carbajales, Raquel Otero Táboas, Nerea Pérez Lago, Ariana Pérez Rodríguez)
Etiquetas. Anke de Vries,  Willemien Min, autoestima, Kalandraka, ratón.

sábado, 14 de abril de 2018

A historia dos bonobos con lentes

Turín, Adela, A historia dos bonobos con lentes, ilust. Nella Bosnia, trad. G. Tolentino, Pontevedra: Kalandraka, 2013, [37 pp.], (ISBN: 978-84-8464-832-1).

Breve descrición do formato e do contido. Álbum literario incluído dentro da colección “Dalla parte delle bambine”, ideada por Adela Turín e Nella Bosnia entre 1975 e 1980, con máis de vinte títulos publicados, co obxectivo de denunciar a situación da muller e reivindicar unha revisión dos roles de xénero. O libro traduciuse a diferentes linguas, entre elas o galego, castelán, inglés, francés e sueco. Encadernado en cartoné, cun formato de 21,5 x 27cm, presenta unha cuberta na que aparecen catro bonobos machos ataviados cos lentes e as maletas que provocarán o conflito na historia. Ao igual que o resto da publicación, as ilustracións amosan formas suaves, cores cálidas e trazos sinxelos, dos que resultan ambientes e personaxes agradables cos que é doado empatizar. Na cuberta figuran ademais cunha tipoloxía destacada o título da obra, os nomes das autoras e o logo da editora. Na contracuberta recóllese unha breve información sobre Adela Turín e a colección á que pertence este libro “Dalla parte delle bambine”, xunto á imaxe de dous bonobos, un deles con lentes. Para as gardas, as autoras recorreron ás figuras xeométricas en cores tostadas que remiten aos estampados e imaxes tribais, situando o lectorado no contexto espacial no que se desenvolverá a historia.

Xa na portada, preséntase unha ilustración dun teatriño, presidido polo símbolo do feminino, que contén o título da obra. Para o teatriño olla un público composto por seis bonobos sentados nun banco. Esta imaxe simboliza que o conto que se vai narrar é en realidade un espectáculo de monicreques, unha metáfora que ten continuidade na última páxina, na que se ven eses mesmos personaxes abandonando o lugar tras a finalización da función. É, neste sentido, un elemento clave na narración, só presente no aspecto visual, xa que o texto non fai alusión en ningún momento a esta representación de monicreques. Non é posible identificar se eses espectadores son machos ou femias polo que se presupón que, no momento real da historia, a situación de desigualdade entre xéneros que se narra cos fantoches foi superada, cando menos, en parte.

En canto ao interior, as ilustracións permiten unha lectura complementaria, con imaxes figurativas e simbólicas. Empréganse elementos estereotipados para potenciar a denuncia (panos na cabeza para elas e lentes para eles). Realizadas coa técnica da acuarela, predominan as cores cálidas, os trazos simples e as formas redondeadas. Trátase de ilustracións dinámicas, nas que os protagonistas aparecen realizando accións o que lle confire movemento á obra. No referido á caracterización das personaxes cómpre destacar, como xa se apuntou, que a ilustradora empregou trazos limpos e formas suavizadas que transmiten tenrura e dozura. Son ademais chimpancés humanizados polo que, en conxunto, facilita que se empatice con eles. Xunto aos bonobos, desfilan polas páxinas outros animais da selva, como formigas, escaravellos, lorilentos ou pangoliños, que ademais de acentuar a riqueza visual contextualizan e ambientan a historia. Atendendo aos planos, alternan diferentes tipos. Sucédense así os planos xerais, empregados por exemplo para mostrar o reparto desigual das tarefas en función do xénero; os planos medios, para achegar o foco a determinados aspectos; e os primeiros planos, como sucede coa escena das lentes rachadas, co que se acentúa o seu dramatismo. 
Este volume recolle unha historia pasada dos bonobos, unha comunidade que vivía na fraga e na que machos e femias tiñan status e roles moi desiguais. Eles viaxaban e progresaban, pero non aceptaban que elas tamén o fixesen. Elas debían ocuparse en exclusiva da comida e da crianza, ata que se cansaron do comportamento machista dos seus compañeiros e marcharon. A historia estrutúrase en dúas partes diferenciadas. Na primeira descríbese o papel de machos e femias e incídese na desigualdade e sometemento destas últimas. Na segunda, elas actúan e provocan un xiro dos acontecementos e nas súas vidas. O narrador heterodiexético conduce o lectorado por esta historia de corte estrutural clásico, que tamén se ve enriquecida polas intervencións dos bonobos. As únicas alteracións no texto prodúcense cando os bonobos machos falan en inglés, unha palabras que se repiten en varias ocasións a xeito de retrouso, e que se destacan cun corpo de letra maior.

Potencialidades educativas. Esta obra de Adela Turín e Nella Bosnia permite reflexionar co alumnado ao redor dos roles de xénero, o reparto das tarefas do fogar e a necesidade de reivindicar a igualdade de oportunidades para todas as persoas

Recursos de interese.
Vídeo:


Etiquetas. Xénero, estereotipos, roles, igualdade, tarefas do fogar.


Autoría. Rosalía (Mar Barros Couto, Sara Garrido Fernández, Sara González Guede, Haizea Lemos Alonso).